In de wijk kwam  er natuurlijk ook de tijd dat er loopse teefjes waren. Ja dan ben je hopeloos verleifd op iedere grassprietje waar een teef had gelopen  en eten daar had je effe geen zin in. Geen broodje in de ochtend en geen diner.Ik maakte me best zorgen, je  moest toch eten dus kocht ik blikjes pate en deed er een eiitje of zo doorheen en toen at je wel gelukkig...Maar helemaal je bak leeg eten was er niet meer bij ik liep te mopperen op die loopse teven en dacht er verder niet bij na.. Nu denk ik toen was het al mis het was een teken dat ik niet zag. Soms deed ik er ook een beetje kattevoer doorheen en voerde je zodat je kon gaan zitten. Een beetje drinken en klaar was je en vertrok weer naar de kamer waar je ging slapen...Het viel mij wel op dat je in de ochtend ook al niet meer je broodje wilde normaal nam je zo'n snee brood mee en at het op tussen je poten en dan stukjes eraf bijten Vaak liet je stukken liggen of gewoon alles. Wel ging je nog graag uit en dan schuurde je met je kop langs de bank en piepte zachtjes ja je had er nog steeds  zin in....Je had dus ook je eigen adresje waar je vaak een stukje worst kreeg dit was al jaren zo...Omdat je last had van artrose wilde ik niet dat je op de koude tegels ging liggen als ik stond te praten dus leerde we jou om naar binnen te gaan. Maanden heeft het geduurd maar je deed het een overwinning voor jou en voor ons. Nu lag je lekker warm en je kreeg je worst en je vrouwtje kon effe kletsen . Als je het zat werd  draaide je je om op je achterste en ging moeizaam weer opstaan ja dan ging ik maar weer verder he??? Door je staar aan 1 oog zag je stukken minder en dat was te merken .Sommige takken zag je gewoon niet dus moest ik opletten  voor jou want dat is zielig. ik deed het met liefde hoor.Het opstaan werd steeds zwaarder voor je en duurde ook langer eer je achterkant overeind was .Je werd wel creatief je draaide dus op je achterste  om te draaien. Maar toen die week Op een avond wilde ik je laatste uitlaat doen  en merkte op dat je sleepte met je achterpoot jeetje het zal toch niet. Ik schrok vreselijk maar je ging staan en deed normaal  we liepen weer tot het eind van de straat en weer naar huis...En dan vergeet je zoiets. stom! stom stom....

Tot de viertiende dec 2011Het opstaan leek nog trager te gaan dan normaal maar je stond weer en vorlijk wilde je weer uit je veegde je snuit weer als vanouds af aan de bank zo koddig om te zien en je liep met me mee. Maar halverwege had je zoiets van ik kan niet meer vrouwtje ik wil naar huis amper geplast maar ja ik dacht nog dan morgenochtend maar wat eerderopstaan   als het nieit gaat houdt het op.... Ik probeere je nog te pushen en linka je vriendinnetje  liep ook al verder maar nee je ging haar niet achterna terwijl ze toch nog een beetje loops was vreemd....Dus wij weer naar huis Thuisgekomen plofte je in de kamer neer en bleef liggen Wat mij opviel was dat je normaal gesproken dan altijd effe ging drinken maar nu niet Wat was er toch met je ?Ik dacht nog dan doet hij strakkies wel drinken ..Hoe ver zat ik ernaast zeg! In de vroege ochtend of zeg maar nacht  stond ik op om 5 uur en wilde met je uitgaan.Ik deed mijn  jas en schoenen aan en jij was wel blij ik zag dat aan je koppie en vroeg ga je mee? Nietsvermoedend wachtte ik tot je opstond en pakte vast je riem maar geen stoney! Ik ging kijken deed je riem om en wat je ook probeerde je achterkant wilde niet omhoog en je plofte weer neer. PANIEK !