Toen je eenmaal de leeftijd had bereikt van 10 kon ik  merken van ja je werd oud. De wandelingen moesten korter want zo ver lopen dat trok je niet meer.Ook kreeg je last van je billen overal bultjes en ontstekingen. Ja je werd echt een oud vrouwtje. Een maal 11 jaar wilde je helemaal niet veel meer . Slapen was het enige nog wat je veel deed het liefste in de gang want daar was het lekker koel en dat vond je best wel fijn. Je werd elf en een half jaar en ach we zagen het aankomen. Uitgaan vond je niet meer leuk en je was al heel snel moe. ook je pootje werd steeds erger.ik verbond steeds je poot maar eigenwijs als je was je beet het er weer af en de wond likte je weer open.

 Meestal alg de gang dan vol met bloed. overal waar jij liep liet je een spoor na van bloed wat vond ik het erg je zo te zien lijden.Op het laatst met uitlaten moesrt je soms wel 4 keer rusten eer we op het veldje waren je kon gewoon niet meer je was op. Zestien juli een dag die ik nooit zal vergeten. Mijn broer oom peter (kattenman) kwam ons halen we hadden de beslissing genomen zo kon het niet meer verder. We gingen naar de dierendokter om je eeuwig te laten slapen. In de auto kwamen mijn tranen al en ik hield niet meer op de hele lange weg. Ik wilst je kwam niet meer terug het was een afscheid voor altijd.

 Nooit vergeet ik je droevige blik die je in je ogen had. oom peter bracht je naar beneden samen met de dierenarts . Helaas ik durfde niet bij je te zijn in die laatste minuten. Vergeef mij Senta maar ik kon het echt niet. in mijn hart blijf je altijd bij mij hoor.Toen de rit naar huis wat is het stil . De jongste Marcel vroeg waar is Senta? Je vrouwtje huilt erg veel om je Senta ik mis je. Misschien over een tijdje dat er ooit nog een andere hond komt. Ook daarvan zal ik weer veel van gaan houden. Vervangen kan niemand je want Senta je was bijzonder en wij zullen je nooit vergeten.

Overleden op: 16-07-1992