|
Geschreven door Ria
|
|
zaterdag 06 juni 2009 19:23 |
 Het was allemaal te goed gegaan het noodlot sloeg toe je werd ziek. oh oh wat vonden wij het erg. Je bloedde hevig en het heild niet op .Met mijn broer naar de dierenarts want wij hadden geen auto wat had je toch. Het was ernstiger dan wij dachten je moest geopereerd worden en alles moest eruit (baarmoeder etc) Wat was je vrouwtje nerveus toen we je weer op mochten halen. Je was net geholpen en moest toch veel pijn hebben gehad. En dan waren er ook die 2 kleine kinderen die er niets van begrepen en gingen soms als ik het niet zag gewoon op je rug zitten.Je was keihard voor jezelf en je familie mocht echt alles. Het ging een poosje goed tot het moment dat je voor het eerst krampen kreeg.Senta wat was ik geschrokken zeg. Met veel leifde en geduld en praten tegen je wreef ik over je buik en dat scheen te helpen. Ook gaf je aan dat je eruit wilde en dat deed ik dan ook. Moeizaam kwam je toen overeind en vaak deed je toen een grote hoop. daarna was het over. toch zijn we weer richting dierenarts gegaan want normaal was het niet. De conclusie was epilepsie. in al die jaren hebben we heel wat afgedokterd met jou. Was het geen aanval van epilepsie waar je dus nooit meer van af kwam dan waren eht wel je oren. Helaas waren ze al gecoupeerd toen wij je kochten maar je had vaak last van oorpijn. De jaren gingen voorbij en ja iedereen werd ouder dus ook jij. Veranderen deed je niet kinderen konden alles bij je doen maar tegen volwassenen had je meer moeite en bleef je grommen grrr
|
|
Laatste aanpassing ( maandag 24 augustus 2009 20:01 )
|
