Je was een echte beschermengel waauw wat kon je goed je vrouwtje beschermen. als het baasje stoeide met je vrouwtje nou dan moest hij oppassen hoor. Je giong dan heel vals blaffen en soms dacht ik stel dat zij zou bijten. Gelukkig deed je dat niet het was allemaal bluf van je. Het uitlaten op straat je was  altijd bang en daarom blafte je tegen iedereen en alles. Meestal werden de mensen wel bang ja wisten hun veel dat jij veel banger was. Je vrouwtje vond het wel best zo die moest er altijd om lachen. Mensen moesten ook niet met je praten want dan ging je teker je was er niet van gediend nou mooi toch! Je was mijn hond en van niemand anders. Het huis bewaken deed je ook echt goed. En o wee als de bel ging nou dan reageerde je zo fel en bleef je blaffen. Om je een beetje te leren met mensen om te gaan die bij ons op visite kwamen hebben we je geleerd om een pootje te geven en dan was het goed. Meestal ging je dan rustig liggen maar hield het wel in de gaten. Kwam er iemand die toevaliig bang zijn voor honden ja  dan hielp jij ze er niet erg mee om van die angst af te komen. Je bleef namelijk dan steeds grommen.  De jaren verstreken en er kwam gezinsuitbreiding je vrouwtje kreeg een baby  .  Wel spannend hoe zou jij erop reageren .Wij hadden ons voo niks zorgen gemaakt je accepteerde het gelijk vreemd vond je het wel vooral het huilen.Vanaf de eerste dag dat onze zoon was geboren betrokken wij je overal bij. Als jij het wilde besnuffelen of de luier wilde besnuffelen mocht je je gang gaan en dat is denk ik de reden waarom jij niet jaloers werd. De baby werd groter en ging jou ook knuffelen. ik had hem geleerd dat jij ook heel belangrijk was en ook hij ging heel veel van je houden.Als hij in de box stond  gaf hij jou lekker hondekorrels ja jij vond het wel okee toch?  John groeide als kool en later kwam eer ook een tweede kind bij. ook dit werd geen probleem wij bertokken je overal bij en zodoende had je geen reden om jaloers te zijn.Wij vormden een gelukkig gezin met jou erbij .