Vandaag is het dierendag de vierde oktober in 1992. Voor je vrouwtje en haar familie een trieste dag. Lieve Senta jij was er niet bij om het te vieren. Het is nu zo stil in ons huis. Als puppy hadden wij je gekocht in een dierenwinkel in Utrecht. Samen met kennissen gingen we met de auto, in de winkel aangekoemn zagen wij jou daar zitten heel zielig in een houten hok helemaal achterin. Jij was echt bang voor iedereen en alles. Ach je was ook pas 8 weken en net weggehaald van je moeder en je zusjes en broertjes. Alles was ook zo groot en zo eng allemaal. Iemand tilde je op en dat vond je helemaal niet leuk je kroop ook gelijk weer veilig ver weg in je hok. Je zag er zo lief uit met je donshaartjes onze keus was al snel gemaakt. Jij zou onze nieuwe huisgenoot worden.Een moeilijke taak want jij moest alles nog leren dus wij moesten je opvoeden. Dat was nog een heel klus. Eerst leren om aan de riem te leren lopen want loslopen dat wilde het vrouwtje niet hebben. Er kon zoveel gebeuren. Toch was je snel van pup af en werd je een volwassen hond. En een pracht hond was je maar ook wel eens heel erg stout. Beide baasjes moesten werken dus ook je vrouwtje en uit verveling deed je wel eens heel stoute dingen.De vloerbedekking moest er aan geloven en ook de leuningen van de stoel waren neit veilig voor je.Gelukkig werkte het vrouwtje maar halve dagen maar voor een jong dier is dat erg lang.Na de leuningen was de bank zelf aan de beurt hele stukken had je er uit gegeten oei wat was de baas boos zeg. Helaas heeft hij je erg gestraft. Je vrouwtje was een stuk milder die vond het zielig voor je maar toch had de harde hand effect gehad. Je had het snel afgeleerd. Als het vrouwtje wegging bouwde  zij de bank vol met dingen dat je er niet op kon gaan zitten, Om de leuningen werden zakjes gedaan kon je daar tenminste ook niet meer aan kluiven. En zo leerde je het gelukkig af. Wil je weten hoe het verder gaat lees dan verder op hoofdstuk 02