Hoofdstuk 36

Het is eindelijk zomer geworden Nou ja, eindelijk, soms wilde ik dat het iets minder warm werd binnen.Baasje doet alle gordijnen al dicht, behalve van de slaapkamer want daar lig ik te zonnen ’s morgens.Het is dus overdag schemerig in huis, maar ’s middags begint de temperatuur behoorlijk op te lopen.Slapen is het enige wat we dan doen. Het heeft weinig zin om actief te zijn dus daarom slapen wij, goed bedacht toch? Als baasje dan eindelijk thuis komt worden de zonwering en gordijnen meteen open gedaan.  Het is meteen vreselijk licht binnen en onze ogen staan dan op een klein kiertje open. De ramen gaan open en eindelijk frisse lucht. Natuurlijk ons vaste ritueel, voedselbakjes vullen, waterbakjes vullen en natuurlijk onze snack. Maar dan komt het lekkerste van de dag. Ik zit dan voor de open ramen terwijl kleintje alweer slaapt, zij is tenslotte wat ouder. Ik lig plat op de vloer terwijll  ik zoek naar insecten die naar binnen vliegen. Geen insect is veilig voor mij, ik lust ze rauw. Hoe klein ze ook zijn, ik volg ze met mijn ogen net zo lang totdat ze dicht in mijn buurt zijn. Eén haal met mijn poot en het nsect is gevangen, meestal.  Soms gebeurt het dat ik er wat langer over doe, maar dat komt omdat die insecten zo vreselijk vlug zijn. Ik volg ze door de hele kamer, spring op de bank en als het nodig is soms zelfs op de monitor vd PC. Laatst vloog er een groot insect naar binnen, had ie niet moeten doen. Ik zag hem meteen, dat lekkere hapje.
DAT BEDOELDE IK NIET BAASJE!

Veel lekkerder dan mijn snack, niet aan baasje vertellen hoor anders krijg ik geen snack meer. Hij vloog tegen het plafond rechtstreeks naar de andere muur waar de PC staat. Ik rende er natuurlijk achteraan, sprong op de bank en miauwde naar baasje dat hij niet moest schrikken.  Goed, dat miauwen hoorde hij, alleen hij begreep mij weer eens niet.af en toe wordt ik daar moedeloos van, maar ja het is niet anders. Ik maakte mij dus klaar om op de monitor te springen en wiebelde mijn achterste al, klaar voor de sprong. Terwijl ik mij afzette maakte baasje een verschrikte beweging waardoor ik ook schrok en uit koers raakte. In plaats van de monitor landde ik er pal naast, bovenop de printer (dat ding waar die mooie katplaatjes uit komen). Ik besefte eerst niet dat ik op de printer was geland ipv op de monitor. Dat levende hapje zat daar rustig op de muur terwijl ik er niet bij zou kunnen.
Heel voorzichtig, mijn ogen keken alleen maar naar dat levende hapje, bewoog ik mijn naar de monitor.  Opeens werd ik opgetild en heel langzaam werd het hapje groter en groter. Eén haal van mijn poot en het hapje was gevangen. Ik werd neergezet en kon op mijn gemak het hapje opeten. Het was geen eigenlijk geen hapje maar een hap, ik had er zowaar moeite mee. Ja lach maar, af en toe moet ik op de weegschaal, al die lekkere hapjes ook. Ik keek naar baasje zijn lachende gezicht en bedankte hem met een luide miauw. Natuurlijk likte ik zijn zoute hand helemaal schoon. Mensen zijn zulke vreemde wezens, begrijpen zal ik ze nooit. Maar ik was wel blij dat  baasje mij had geholpen. Gelukkig voor mij begrijpt baasje bijna alles, als hij maar wil!