Hoofdstuk 31

Maar goed, alles went zeggen de mensen dus dat zal ook wel voor dieren gelden. Nadat ik mijn voedselbakje weer leeg had gegeten ging ik mij even schoonmaken. Dat hoort nu eenmaal, wij poezen maken ons altijd schoon na het eten. Volledig schoongemaakt probeerde ik om op de bank te springen. Dat ging nog niet best, ik zette mij wel af maar had niet genoeg kracht in mijn achterpootjes. Nog net kon ik mij, met behulp van mijn nagels, vasthouden aan de bank. Baasje was er vlug bij om mij te helpen op de bank te komen. Nadat baasje ook op de bank was gaan zitten kroop ik heel behoedzaam op baasje zijn schoot. Heerlijk lag ik daar te genieten, wat had ik dat gemist. Baasje begon meteen mij te aaien en zodra tobi dat zag sprong ook hij op de bank en begon mij te likken. Al snel was mijn kopje drijfnat van tobi zijn gelik, maar dat maakte mij niet uit. Ik was weer helemaal thuis.
Er gingen enkele dagen voorbij, telkens moest ik dat smerig ruikende spul eten, toen opeens ook mijn voedselbakje weer gevuld werd met “normaal’’ voedsel. Eindelijk weer normaal ruikend voedsel. Ik was inmiddels behoorlijk afgevallen, minstens twee kilo was ik kwijt en ik kon het nergens meer vinden. Dat was nog het ergste. Ik hoopte dat ik snel weer een “gewichtige” dame zou worden.Na enkele weken vertelde baasje dat Herman mij nog graag even wilde zien hoe het met mij ging. Dat vond ik fijn, naar een dierenarts gaan is nooit een pretje, behalve nu. Ik stond al te trappelen om mijn reismandje in te gaan.

Vlug sprong ik het mandje in, stel je voor dat baasje zich zou bedenken, en meteen daarna gingen wij weg Nadat ik uit de auto was gehaald herkende ik meteen de geuren, wij moesten vlakbij Herman zijn. In de wachtkamer was het heel druk, ik telde een stuk of vier katten en oh jee twee honden ook nog. Gelukkig zaten de honden aan een lijn zodat ze niet dichtbij konden komen. Opeens ging de deur open en Herman stond daar in zijn witte jas, ik herkende hem meteen. Ik miauwde een groet naar Herman en hij antwoordde ook met een miauw. Baasje keek heel vreemd naar Herman en toen naar mij, volgens mij wist baasje niet dat Herman poezentaal sprak! 
Baasje en ik gingen naar de behandelkamer en toen mocht ik even uit mijn kooitje. Herman bekeek mijn achterpootjes en mijn ruggetje en vroeg of ik even wat wilde lopen, dan kon hij ondertussen baasje uitleggen wat mijn ziekte geweest was. Nou zo zag ik er ongeveer uit, nog steeds vacht over bot. Toen Herman klaar was kwam hij even op zijn knieën zitten om met mij te praten. Ik zag baasje alweer zo vreemd kijken, volgens mij snapte baasje er helemaal geen miauw van. Al snel was het een heen en weer gemiauw van jewelste. Het bleek dat het heel goed met mij ging en dat ik binnen enkele weken voldoende kracht in mijn achterpootjes zou hebben om ergens op te springen.

Nadat ik Herman nogmaals had bedankt voor al zijn goede zorgen ging ik weer met baasje naar huis. In de auto vertelde baasje wat Herman mij ook al had verteld, over mijn ziekte etc, alleen dat wist baasje niet. Soms knikte ik met mijn hoofdje en dan keek baasje toch vreemd! Inwendig moest ik vreselijk lachen, dat baasje niet wist dat Herman onze taal sprak. Volgens mij dacht baasje dat ik hem begreep, nou dat deed ik dus niet, ik wist het allemaal al van Herman Tobi stond al bij de deur toen wij terug kwamen en begroette mij en baasje zoals het hoorde. Eerst moest ik worden begroet en daarna baasje. Even later legde baasje mij op de bank en ging zelf achter de PC zitten, en Tobi natuurlijk dichtbij hem. Tobi zat gespannen te kijken wat baasje allemaal deed. Plots zag ik dat Tobi zijn oortjes spitste en vreemd begon te miauwen. Ook ik hoorde een ander gemiauw door de kamer. Ik draaide mijn kopje zodat ik alles goed kon bekijken. Het bleek dat iemand een kat had die door de microfoon miauwde zodat wij het ook konden horen.

Heel snel begreep baasje dat hij ook twee pratende katten had Nadat baasje een paar dingen op de PC had geïnstalleerd konden wij ook met die kat praten. Dat zijn de moderne tijden, ook katten kunnen chatten! Het werd een heel avontuur dat gechat. Zelfs kleintje moest een paar keer met die andere kat praten. Het bleek dat die andere kat een neef was van, je raad het nooit, juist van Joost!  Al heel vroeg was Joost blijkbaar apart, iemand die anders dan anderen was. Ik hoorde het hele verhaal, hoe het thuis was en hoe hij met zijn zussen omging etc etc. Baasje had veel plezier in het kattengechat, alleen begreep hij er natuurlijk geen miauw van. Het moest ook wel heel vreemd zijn, aan de ene kant het gemiauw van de neef en aan de andere kant het gemiauw van ons tweeën. Aan alles komt een eind, ook aan ons gechat. Nooit geweten dat zoiets ook mogelijk was voor ons, katten. Tevreden en ook moe van alle indrukken gingen wij gedrieën naar onze slaapplaatsen.