Hoofdstuk 28

Na een heerlijk rustig nachtje in poezendroomwereld gehad te hebben werd ik de volgende morgen wakker met een hongerig gevoel in mijn maagje. Hopelijk kwam Herman snel met ons voedsel want ik rammelde van de honger. Alsof Herman mij hoorde ging plots de deur met een luid gepiep open en jawel, hoera daar was Herman. Alleen had hij geen voedsel maar ging gelijk naar mijn kooitje en haalde mij eruit. Oef, nu al en dat op mijn nuchtere maag! Hij pakte mij voorzichtig uit mijn kooitje en liep naar de behandelkamer. Onderweg daarheen hoorde hij mijn maagje knorren. Hij vertelde lachend dat dit de eerste tijd helaas wel vaker zal gebeuren.
Hoezo?, vroeg ik knorrig, want met een lege maag ben ik niet vrolijk! Mijn voedsel zou bestaan uit snel verteerbaar eten, zodat de ontsteking spoedig zou verdwijnen. Dus als ik het goed begrijp moest ik honger lijden om beter te worden?, vroeg ik. “Helaas wel”; antwoordde Herman en begon te vertellen waardoor de ontsteking was ontstaan en waarom ik dat snel verteerbaar voedsel zou krijgen. Als dikke poezen dit zouden krijgen kon ik dat wel begrijpen maar IK, de slankheid zelf, moest honger lijden!  Het is niet eerlijk, maar ja het is niet anders want ik wilde wel zo snel mogelijk weer naar tobi en baasje. In gedachten zag ik mijzelf bij tobi en baasje komen, mijn ribbetjes waren vast te tellen, kortom vel over vacht! Na een kort onderzoekje, ik kon dus nog steeds niet op mijn achterpootjes staan en dat na bijna een week, bracht Herman mij weer terug naar mijn kooitje. Wanneer krijg ik nu eindelijk eten, vroeg ik mij hardop af. Herman lachte en zei dat eerst de andere dieren behandeld en nagekeken moesten worden en daarna zou hij ons het voedsel komen brengen. Jemig, dat kon dus wel even duren. Maar wat moet je als zieke poes anders dan wachten.  Ik besloot om dan maar op mijn behaaglijk warm bedje van houtkrullen te gaan liggen en doezelde weg.
Geslapen had ik bijna niet en daar was Herman alweer, MET ons voedsel, jippie!





Nee baasje, dat lust ik ook wel, maar dat bedoelde ik dus niet. Nadat Herman mijn eten in mijn bakje had gedaan snelde ik erheen en schrokte mijn bakje in recordtijd leeg. Dat had ik eigenlijk niet moeten doen, maar ja wat  wil je als je zo’n honger hebt! Berouw komt na de zonde, want terwijl ik mij aan het wassen was, voelde ik het eten weer omhoog komen. Uit alle macht probeerde ik het tegen te houden, maar nee hoor.Ik kotste alles er weer uit, jakkes! Nu had ik helemaal niets meer in mijn maagje en moest wachten tot de volgende ronde met voedsel. Wat kan een poezenleven hard zijn. Mismoedig en ellendig kroop ik zielig helemaal achterin mijn kooitje. Ik hoorde een bekend geluid en spitste onwillekeurig mijn oortjes. Herman had mij horen kotsen en kwam even kijken hoe het met mij ging! Zijn hoofd schuddend maakte hij mijn kooitje bliksemsnel schoon en…. bracht mij weer een nieuw vol voedselbakje!  Hij hoefde helemaal niets te zeggen, ik begreep hem zonder woorden ook wel. Heel langzaam kwam ik kruipend naar hem toe en likte zijn hand. Wij begrepen elkaar tenminste. Voorzichtig en elk hapje heel goed kauwend begon ik weer langzaam te eten. Ik genoot echt van elke hap die ik doorslikte! Mijn bakje was half leeggegeten toen ik mij omdraaide en probeerde te  slapen. Ik was nu echt voorzichtig geworden.  Mijn voedsel moest erin blijven! In gedachten droomde ik even dat ik thuis was bij tobi en dat ik die kleine poes was……………………….






Ruw werd ik uit mijn droom gehaald. Ik hoorde een vreselijk gekrijs uit de behandelkamer komen. Ik wist opeens weer waar ik was, niet thuis dus. Verschrikt riep ik naar die poes in de behandelkamer wat er aan de hand was. Die man in die witte jas wilde hem een prikje geven en dat wilde die poes helemaal niet. Nee maar, als dat alles was, moest ie daarvoor iedereen wakker maken? Ik miauwde dat die man in die jas Herman was en onze poezentaal kon verstaan.  Van ongeloof bleef het even stil meteen daarna gevolgd door een verschrikt aauw gemiauw. “Als je straks in het kooitje wordt gezet leg ik alles wel uit.” miauwde ik. Nadat Herman klaar was met de “patiënt” stopte Herman haar in de kooi precies naast mij. Toen de deur van het kooitje werd dichtgedaan knipoogde Herman snel even naar mij alsof hij mij wilde bedanken. Ik knipoogde terug maar Herman was al weer weg naar een volgende patiënt toe. De poes naast mij heette poekkie en had iets in haar pootje waardoor dat pootje ontstoken was. Ik begon haar te vertellen dat Herman een heel goede dokter was en dat zij waarschijnlijk de prik niet eens had gevoeld.  Nu zij er over nadacht had poekkie inderdaad de prik niet eens gevoeld! Nadat wij nog wat over en weer hadden “gepraat” zocht ik mijn slaapplekje op en was bijna meteen vertrokken naar poezendromenland.