Hoofdstuk 26

Zo, daar lag ik nu bij Herman thuis temidden tussen al die andere dieren.Van slapen kwam dus helemaal niets terecht. Telkens ging de deur open en kwamen er poezen – katten en honden binnen. Het was een geblaf en gemiauw van jewelste van al die dieren. Af en toe hoorde ik een miauw van pijn of angst. Leuke omgeving hier! Ondertussen keek ik eens om mij heen wie er allemaal om mij heen zaten. Het bleken er maar twee te zijn, de rest van de kooien waren leeg.  Gelukkig, had ik ’s nachts tenminste kans op slaap. In die twee kooien lagen zo te zien een poes en een kat. Op mijn gemiauw werd niet gereageerd, dus nam ik aan dat ze sliepen. In al die herrie, hoe is het mogelijk!  Na een hele poos werd het wat rustiger en zachtjes doezelde ik weg. Plots ging de deur open en Herman kwam naar mij toe, deed de deur van mijn kooitje open en haalde mij eruit. Herman aaide mij heel voorzichtig over mijn ruggetje en kopje. Hij was best aardig vond ik en instinctief zette ik mijn motortje aan. Hij zette mij onder een groot apparaat en vroeg mij of ik heel stil wilde zitten. Nou ja, als Hij dat wilde deed ik dat wel.  Herman ging even uit mijn gezichtsveld en meteen daarna hoorde ik een licht gezoem. Klik, hoorde ik en gelijk daarna kwam Herman weer tevoorschijn. Hij haalde een doorzichtig vel uit de tafel waar ik op lag en plakte dat op een schilderij.  Daarna pakte Herman mij op en keek samen met mij naar dat schilderij.







Herman vertelde dat ik dat was, en begon te wijzen waar de problemen met mijn achterpootjes vandaan kwamen. Ik snapte er geen poes van, zo zag ik toch niet uit? Herman vertelde mij dat ik er WEL zo uit zag door de foto die hij genomen had.  Zo kon hij zien of mijn beenderen wel goed aan elkaar zaten. Ik keek Herman heel verbaasd aan, kon hij poezentaal spreken? Herman vertelde dat hij sinds heel kort pas eindelijk, na meer dan tien jaar geoefend te hebben, een beetje onze taal kon spreken. Ik viel bijna uit zijn sterke armen van verbazing, een mens die onze taal sprak. Dat moest wel een heel bijzondere mens zijn! Ik vroeg Herman waarom mijn achterpootjes zo raar deden. En Herman begon te vertellen waar mijn rugzenuwen zaten en mijn andere zenuwen en organen. Ik kon niet alles begrijpen wat Herman zei, het voornaamste was dat mijn rugzenuwen waren ontstoken en ik voorlopig hier zou moeten blijven. Ook zou ik speciale voeding krijgen en een prik met speciale vloeistof met vitaminen of zoiets. Een PRIK, nee hè, dat is bijna het enige waar ik vreselijk bang voor ben. Herman vertelde mij dat ik er niets van zou voelen, hij zou heel voorzichtig prikken.  Jaja, dat zal best. Opeens zei Herman dat hij allang had geprikt. Echt waar? Ik had helemaal niets gevoeld! Hij wilde wel nog even naar mijn voetje kijken om te zien of ik misschien ergens in getrapt had.







Met mijn voetje was helemaal niet mis mee, het was een keurig schoon voetje vertelde Herman mij. Herman pakte mij weer op en zei dat ik in mijn kooitje gezet zou worden en dat ik daar voorlopig in moest blijven. Mij best zolang ik maar weer geen prik zou krijgen.  Ook al voelde ik geen enkele prik of pijn, alleen de gedachte eraan deed mij al rillen. Herman maakte wat voedsel klaar en zette dat bij mij in de kooi. Eerst rook ik eraan, wat een lucht zeg! En dat moest ik eten!, geen denken aan, het rook helemaal niet naar poezenvoedsel. Ondanks aandringen van Herman deed ik net of ik hem niet hoorde en ging demonstratief doen alsof ik ging slapen. Nadat Herman nog een laatste poging had gedaan, verontschuldigde Hij zich.  Er waren nog meer dieren die zijn zorg nodig hadden en deed het deurtje van de kooi weer dicht. Ik hoorde dat Herman bij mijn buurmankat was. Het bleek dat ook hij vreselijke jeuk had. Nadat Herman hem met een afschuwelijk stinkend goedje had ingesmeerd ging ook die deur weer dicht. Plots hoorde ik een geblaf van buiten dat dichterbij kwam.  Herman zei dat die hond zijn eerste patiënt was voor vanavond, volgens die hond zijn baasje was hij ergens ingetrapt en had erge pijn aan zijn poot.  Bijna meteen daarna hoorde ik wel drie katten miauwen en daar tussen ook nog een andere hond blaffen. En dat ging maar door, geblaf, gemiauw en gemiauw. Na een paar minuten hoorde ik al het lawaai bijna niet meer. Moe van alle indrukken en misschien ook wel van die prik sliep ik binnen één minuut!