Hoofdstuk 25.

   


Ja, nu die vier poezen weg waren werd het weer stil en het leven ging weer verder. Ik ga mijn vertelbeurt nu aan kleintje geven want zij weet meer over de volgende dingen, het is haar nl. zelf overkomen.Ok tobi, jij hebt even rust verdiend. Het begon toen baasje een week vrij had genomen, achteraf gelukkig maar. Baasje had net gegeten en zat even op de bank, ik lag daar ook al en ging naar mijn voedselbakje. Hup, ik sprong van de bank af en zette twee stappen toen mijn achterpoten plots dienst weigerden en ik door mijn achterpoten ging. Wat was dat nu weer, vlug krabbelde ik op en wilde weer vooruit lopen en weer ging ik op mijn snoet. Ik keek eens naar mijn achterpoten, ja die zaten er nog aan, niets vreemds te zien. Weer krabbelde ik op en waagde een poging om te eten. Verdikkeme, weer viel ik op mijn snuitje, een beetje beteuterd en bang miauwde ik naar baasje.
Baasje sprong meteen van de bank en haalde mijn voedselbakje die hij voor mij neerzette.  Daarna telefoneerde hij met iemand want hij sprak in dat rare zwarte ding wat aan de muur hangt. Ik hoorde hem met een angstige ondertoon praten, ja wij poezen horen meteen aan de toon of alles goed is. Aan de toon te horen zat ik goed in de puree. Nu dat hoefde hij niet te vertellen, dat merkte ik ook zo wel. Baasje trok gehaast zijn jas aan en pakte mij voorzichtig op. Heel voorzichtig legde hij mij in de reiskoffer en sloot de deur. Inmiddels was ook tobi nieuwsgierig geworden door al die opwinding. Tobi snuffelde eens naar mij en plots werd ik de hoogte in getild met baasje mee dus.  Nog voordat Tobi afscheid had kunnen nemen dus! Na een kort ritje in baasje zijn auto stopte hij en tilde mij met de reiskoffer uit de auto. Ik zat met grote angstogen te kijken wat er nu weer stond te gebeuren.





Juist baasje, de uitdrukking is goed, IK ben het alleen niet. Ik rook dat hier veel dieren waren. Wij gingen een ruimte in waar een man in witte jas al klaar stond. Oh nee, ik ben al zo bang voor mensen in witte jassen, die voorspellen nooit wat goeds. Afijn, baasje deed het deurtje van de reiskoffer open en ik wilde eruit lopen. Wilde dus, want mijn achterpoten deden niet mee, nog voor ik eruit was lag ik alweer op mijn snuitje. Maar taai als ik was op mijn leeftijd (Ik was toen bijna zeventien in het jaar 2000) probeerde ik weer een stukje te lopen, dit keer kon ik twee stappen doen voordat ik…… juist , weer plat lag. Ik moest en zou die meneer ik die witte jas laten zien dat ik normaal kon lopen!  Zo bleef ik het verschillende keren proberen totdat ik eindelijk een schuilplekje had bereikt. “Die meneer met die witte jas is Herman en is dierenarts”; hoorde ik van achter een hok met tralies. Leuk, maar waarom ben ik dan ik dan hier? En wie vertelde mij dat? Even kijken, oh daar zat een jonge kat in een hokje met tralies. “En wie ben jij dan?”;vroeg ik. “Ik ben Trish en zit hier al drie dagen omdat ik huiduitslag heb en me een ongeluk krab”. Ondertussen was baasje in gesprek met, laat ik hem dan ook maar zo noemen, Herman. Herman vertelde baasje dat hij maar 1x zoiets had gezien. Hoezo eenmaal zoiets gezien, had hij dan nooit zo een zwart-witte poezenlichaam gezien? En dat was dierenarts? Ik had waarschijnlijk een zenuwontsteking aan het uiteinde van mijn rugzenuwen, verteld Herman. Oh, bedoelde hij DAT, dacht ik. Het zal een lange en dure behandeling worden vertelde Herman aan baasje.

Meteen zei baasje dat hij dat niet erg vond zolang ik maar weer beter werd. Gelukkig hoorde ik dat laatste en spitste mijn oortjes wat Herman en baasje nog meer hadden te vertellen. Jammer genoeg kon ik niet verstaan wat die twee hadden te vertellen.  Baasje kwam even later mij vanuit mijn schuilplekje halen en aaide mij. Hij vertelde dat hij mij achter moest laten bij Herman en dat hij beloofde dat ik weer beter zou worden. Ook beloofde hij zo vaak mij te bezoeken als maar mogelijk was.  Ho even, wat, mij achter laten bij Herman, hoezo ik loop even wat minder makkelijk nou en? Is vanzelf gekomen en gaat vanzelf weer over toch? Baasje zette mij in een kooi waar omheen nog veel meer kooien met poezen en katten zaten. Zag ik dat goed?  Ik vergiste me niet, ik zag weer iets glinsteren achter baasje zijn bril, het rolde zo langs zijn wang naar beneden. Was het zo erg met mij? Nou dat was dus niet zo mooi. Nadat ik baasje zijn hand had schoongelikt liep baasje langzaam weg en deed de deur dicht. Er zat niets anders voor mij op dan in die kooi te liggen en proberen te slapen.