Hoofdstuk 24

Eindelijk stopte het snurken van baasje, wat een rust voor onze oren zeg! Na nog even wat nagesnurk en wat gesputter werd baasje wakker. Een beetje slaperig nog keek baasje naar alle aanwezige poezebeesten.Ja, het waren er meer dan twee zoals wij eigenlijk gewend zijn. Alle poezen en katten keken naar baasje en, het klinkt raar maar echt gebeurd, alsof iemand van ons katten een teken gaf, alle poezen en katten miauwden één keer als een goedemorgen baasje. Dit vond baasje zo vreemd en mooi dat hij weer eens begon te lachen. Kleintje en ik wisten hoe baasje lachte maar alle andere poezen en katten niet, die vluchtten alle kanten op. Hierop ging baasje nog harder lachen, wat een manier om wakker te worden zeg. Die ochtend, nou ja het was al bijna middag gebeurde er niet veel schokkends. Gizmo hield zich een beetje afzijdig, ieder halfuur poetste zij zich heel uitgebreid.  Alsof zij zo mooi was pfoei, wat een eigen dunk zeg. Zij repte met geen miauw over wat gisteravond gebeurd was, zij deed dit in een vlaag van zwakte. Jaja, zij was gisteravond gewoon even weer een poes zoals alle andere.  Baasje had even de TV aangezet en plots hoorde ik heel bekende geluiden. Het waren kattengeluiden, even kijken hoor. Ik sprong op de bank, even later gevolgd door tracer ,Gizmo en jee-die en dai-enne en als laatste kleintje. Zo zaten wij met zijn allen te kijken hoe die dieren op het tv-scherm bewogen en vooral hoe zij riepen. Het waren duidelijk familieleden, alleen zagen zij er heel anders uit,   veel groter en zij miauwden ook niet zoals wij deden maar brulden en gromden meer. Allemaal heel interessant, maar waar bleef de poezenfamilie vroegen wij ons af. Eerst waren er hele grote gevlekte dieren, toen iets kleinere,  en eindelijk kregen wij onze familieleden te zien. Wat waren dat er veel zeg, allerlei kleuren, van wit tot zwart en van harig tot bijna helemaal kaal.





Die laatste foto, dat kon ik zijn als ik ondeugend ben, even snel iemand op zijn neus slaan………….. eh kattenkwaad uithalen bedoel ik dus. En dit waren er nog maar een paar, tjonge ik wist niet dat ik zoveel verre familieleden had. Moe van al dat kijken gingen wij één voor één van de bank af  en zochten een lekker plekje om eens even weg te dromen. Toen baasje wat later ons eten begon klaar te maken ging dit heel netjes, geen gedrang of geduw. Wij waren al heel goed aan elkaar gewend geraakt. Als eerste was ik aan de beurt, toen kleintje daarna tracer en de rest. En wie had als eerste zijn bakje leeg, juist ons wandelende bijzettafeltje tracer. Nee ik zal het nooit meer zeggen, één keer is leuk daarna niet meer nietwaar tracer?  Mwmwaw, ik heb mijn bekje nog vol hoor, het was ook zo lekker, ik ben het er helemaal mee eens. Maar ik ben er wel aan gewend, ik kan het tenslotte niet helpen dat ik af en toe wat dikker ben. Die avond gingen wij, zoals gewoonlijk, weer met zijn allen naar bed. Ik lag heerlijk in dromenland toen ik midden in de nacht een vreselijk gebrom hoorde. Wat zullen we nu weer krijgen, eerst dat gemiauw van gizmo en wie nu weer? Ik sloop de gang in en………. ik moest even mijn ogen uitwrijven hoor, daar zag en hoorde ik kleintje!! Kleintje gromde naar de deur en opeens zag ik waarom. Af en toe krijgen wij bezoek van een kat van één van de buren.  Die springt zo nu en dan op de vensterbank buiten en kijkt naar ons.




Meestal jaagt kleintje hem wel weg, het is tenslotte ONS huis. Nu dus ook, die buurkat bleef aan onze buitendeur krabben en plagen. Hij bleef kleintje maar plagen die almaar bozer en kwader werd, tjonge wat kon kleintje grommen.Ik zou daar wel bang van worden maar die buurkat niet! Okee, tijd voor wat actie dus, ik riep zachtjes alle andere poezen en katten en op mijn teken vlogen zij naar de deur. Had je die buurkat moeten zien lopen zeg, die was zich een hoedje geschrokken. Logisch als je vijf katten op je af ziet komen. Maar gelukkig zat er een ruit in de deur, anders waren wij allemaal die buurkat achterna gegaan. Kleintje zelf was ook geschrokken, zij had ons in haar kwaadheid niet aan horen komen.  Nog natrillend van boosheid dankte kleintje ons, eendracht maakt macht zeggen de mensen dan in zo’n situatie. Even later was ons huis in diepe rust gedompeld.De volgende dagen verliepen rustig en toen was de vakantie van hun ten einde. Kattenvrouwtje was in aantocht, althans volgens gizmo dan, die hoorde haar voetstappen. Nu hoorde ik ook voetstappen en even later werd er aan de deur gebeld en …. verdraaid gizmo had gelijk gehad, daar stond het kattenvrouwtje compleet met de reismanden. Nadat zij al haar katten had begroet ging zij nog even met baasje praten. Dat gaf kleintje en mijzelf even de tijd om tracer,djee-die, gizmo en dai-enne te bedanken voor hun bezoek.
Wij waren druk aan het afscheid nemen toen baasje en kattenvrouwtje de gang in kwamen en verbaasd bleven staan.Het zal best een vreemd gezicht zijn geweest, alle zes de poezebeesten die druk aan het afscheid nemen waren.

Oh, je vraagt je af hoe wij dat deden? Nou gewoon, op onze poezenmanier, wij roken aan elkaars neuzen, spitsten onze oren, deden onze staarten omhoog enzovoort, ik kan dat zo moeilijk uitleggen, onze poezentaal, dat is haast niet uit te leggen. Daar moet je eigenlijk een poes of kat voor zijn, wij hadden dat van onze ouders geleerd.
De deur van één van de reismanden ging open en gizmo met tracer stapten daarin. Daarna ging de tweede open en hup daar gingen de andere dames in.
Ook baasje en kattenvrouwtje namen afscheid van elkaar. Ik keek kleintje eens aan en schudde mijn kopje, baasje had niets van ons geleerd. 
Hij nam op een heel andere manier afscheid van kattenvrouwtje dan wij. Affijn, baasje zou nooit een kat worden, alleen begreep hij ons gelukkig (bijna) altijd wel.
Wat was het rustig zonder die vier andere poezenbeesten zeg, hopelijk zagen wij ze nog eens terug. 
Die nacht konden kleintje en ik weer op onze eigen plaatsen op bed slapen.