Hoofdstuk 18  

Na ons avontuur in de buitenlucht konden we maar weinig meer naar buiten, het werd te koud. Dat betekende winter, gezellig binnen bij de warme kachel, liefst er vlak voor of vlakbij.Dat was altijd een leuke tijd, die winter.
Wij hebben ooit iets meegemaakt, je zou het nooit geloven als ik het je niet had verteld. Het was een paar weken voor die vreselijke knallen, jaarwisseling zoals jullie mensen het zeggen.  Kleintje was de hele dag al erg onrustig, ze kon niet verklaren waarom. Afijn, die avond kwam baasje thuis toen het allang donker was. De lucht was geelachtig en grauw en dat voorspelde geen mooi weer. Nadat baasje ons eten en drinken had gegeven ging baasje achter zijn computer zitten, terwijl hij ook de televisie en de radio aan had staan ! Wij weten ondertussen wel wat een computer is, al die bewegende plaatjes waar wij heel dichtbij  kunnen komen en die we met onze ogen proberen te volgen.  Nadat baasje een paar uur met de computer had gewerkt en wij heerlijk samen op de bank hadden geslapen deed baasje het licht uit, zette de computer, de radio en de tv uit en ging slapen.
Wij katten zijn nachtdieren, daarom zien wij ’s nachts ook heel goed, dus wij waren klaarwakker.  Ik ging op de vensterbank liggen en keek ondertussen af en toe naar buiten. Kleintje lag heerlijk te slapen op de bank, zij was moe geworden van het kijken naar de computer. Ik was een paar keer ingedut en weer wakker geworden toen ik iets vreemds zag beneden op straat.  Dit had ik nog nooit gezien, allemaal mensen in kleurige pakken met mutsen op en hun gezichten  waren helemaal zwart !







Dit moest ik beter bekijken en ik riep kleintje want ik geloofde niet wat ik zag. Kleintje rekte zich uit en sprong bij mij op de vensterbank. Met grote ogen keken wij wat er gebeurde. Eerst waren het een paar van die zwarte mensen, toen, waar ze vandaan kwamen ik weet het niet, maar  plotseling stond de hele straat vol met die zwarte mensen. Ze hadden allemaal een jute zak met spullen daarin bij zich. Ook hoorden wij een vreemd geluid, het leek wel een paard! Wij rekten onze kopjes naar het geluid toe en zagen een man op een wit paard met een staf en een hele hoge soort muts met een kruis op. Van schrik begon kleintje te blazen.   Stil nu, miauwde ik naar kleintje. Heel stilletjes kwamen al die zwarte mensen naar die man op het paard toegelopen. Gelukkig hebben wij poezen hele goede oren en konden horen wat die man op het paard vertelde. Ik snapte er niets van, hij riep wortelpiet bij zich en daar kwam een van die zwarte mensen en haalde een wortel uit een zak die hij het paard voorhield wat meteen daarop begon te knabbelen ! Toen riep hij schrijfpiet en boekenpiet bij zich. En nu kwamen er twee van die zwarte mensen naar die man toe. Ik begon het te begrijpen, al die zwarte mensen heten piet natuurlijk.  Hoe die man al die pieten uit elkaar kon houden, dat wist ik niet. Ik kon geen enkel verschil zien. Die man op dat paard had ondertussen verteld aan boekenpiet en schrijfpiet wat er gedaan moest worden. Boekenpiet haalde een heel groot boek uit een zak en schrijfpiet, je raadt het al, een heel groot potlood.
Schrijfpiet riep een heleboel namen op die allemaal op piet eindigden.  Ook boekenpiet riep dit.   Wel hoorde ik de namen dakpiet en springpiet. Het ging allemaal zo snel dat ik de meeste namen niet eens kon horen.

Plotseling begonnen al die pieten naar de huizen te lopen en klommen naar boven. Ik zag dat aan de overkant van ons huis een piet bijna bij de schoorsteen was en iets uit die jute zak haalde.Het was een pakje, hij legde dat naast zich op het dak en dook zo de schoorsteen in !Even later kwam hij met twee wortels weer uit die schoorsteen.Die piet was nu nog zwarter, daarom noemden ze hen zwarte piet natuurlijk.Hij riep zachtjes iets naar  boekenpiet en schrijfpiet die meteen begon te schrijven.  Nadat hij de wortels in die jute zak had gedaan, die hij mee naar boven had genomen, wierp hij het pakje door de schoorsteen naar beneden ! Hij liep op het dak zo naar de volgende schoorsteen en deed daar het zelfde.  Hij dook weer de schoorsteen in, ditmaal kwam hij met een bos stro eruit.  Plotseling was er een zwart gezicht voor het raam, ik schrok me een hoedje. Het bleek een zwarte piet te zijn, hij stelde zich voor als vertelpiet. Nadat we een beetje van de schrik waren bekomen begon vertelpiet uit te leggen waarom  al die zwarte pieten dit deden. Ergens ’s nachts kwam sinterklaas, zo heette die man op dat witte paard, en een aantal van die pieten naar  een wijk met huizen waar kinderen wonen. Die kinderen leggen thuis allerlei dingen neer voor het paard van sinterklaas. Als de kinderen het hele jaar lief zijn geweest neemt zwarte piet de dingen mee  en legt er een cadeautje voor in de plaats. Dat gaat zo door vanaf ongeveer half november totdat sinterklaas jarig is. De dag voordat sinterklaas eigenlijk jarig is krijgen al die kinderen cadeautjes.

Maar ze moeten wel lief zijn geweest en natuurlijk wat voor het paard in hun schoen hebben gedaan. Nu begreep ik waarom plotseling al die zwarte pieten er waren. Ik vroeg waarom alle dieren geen cadeautjes kregen, al was het maar een lekker snoepje. Daarop begon die piet te lachen. Jullie dieren hebben toch werelddierendag op 4 oktober en dan krijgen jullie die cadeautjes. Soms heb ik een piet over die dan dierenpiet wordt en alle dieren bij die kinderen wat lekkers geeft. Toevallig vandaag zijn we vroeg klaar en meteen riep hij iets naar een zwarte piet. Even later stonden wij oog in oog met kattenpiet. Hij haalde iets uit een jute zak, nam een aanloopje en rende ons dak op. Bij de schoorsteen hoorde ik iets vallen. Nieuwsgierig als wij katten zijn gingen we beiden kijken wat dat zou zijn. Vlakbij de schoorsteen lagen twee doosjes kattensnoepjes en wat kattenbrokjes.! Ik draaide me om want ik wilde die vertelpiet bedanken. Vertelpiet was weg, ik sprong op de vensterbank en……… niets meer te zien!! De hele straat was weer helemaal leeg! Kleintje had ondertussen het pakje open kunnen maken en kauwde op een snoepje. Ik ging naar de bank om te slapen, tenslotte wie wat bewaard heeft wat. Nooit zal ik het gezicht van baasje vergeten toen hij de volgende morgen de kamer in kwam.
Kleintje wilde net beginnen aan wat kattenbrokjes toen baasje binnenkwam.Hij keek eerst naar de kattensnoepjes, toen naar mij en vervolgens naar kleintje.Baasje snapte er helemaal niets van hoe die snoepjes daar bij de schoorsteen kwamen.

Wij hadden aan vertelpiet beloofd om niets te zeggen dus zwegen we en keken baasje verbaasd aan. Het duurde minuten voordat baasje eindelijk de doucheruimte instapte en alles deed wat iedere morgen gebeurde.
Zo hebben wij katten ook onze geheimen.!!!!!!