HOOFDSTUK 17

Zo gingen er weken en maanden voorbij zonder dat er iets speciaals gebeurde. We hadden samen veel lol, al moest kleintje wel wennen dat ik de baas was. Het was eind van de zomer, nog lekker warm nog, toen  baasje ons helemaal vergeten was. Zoals altijd mochten we, als het mooi weer was, ’s morgens nog even naar buiten.  Kleintje en ik lagen heerlijk op de al warme stenen en keken naar buiten.  Opeens werd de deur achter ons dicht gedaan, nou ja dat was niet zo erg. Even later zagen we baasje beneden lopen.  Dat klopte niet, hé hallo baasje hier zitten we!!  Baasje ging naar de auto en stapte in. De motor begon te ronken en even later was baasje weg.  Nou zal die helemaal mooi worden, laat hij ons zo maar buiten. Kleintje vond het niet zo erg, het was lekker warm en ging slapen. Ik had het nog nooit meegemaakt en nieuwsgierig als ik was ging ik op onderzoek uit.  Daar was een muur, even springen en hup bovenop de muur.  Waar zou die muur eindigen? Opeens werd kleintje wakker. Hij zag mij niet op de stenen liggen en keek omhoog. Ja, daar zat ik lekker op de muur. Ik wilde de rest ook verkennen en deed een stap. Kleintje raakt helemaal in paniek. Waarom wist ik niet, kleintje vertelde wat zij had meegemaakt  toen ze ook eens nieuwsgierig was ( hoofdstuk 9 ).
Aandachtig luisterde ik naar haar verhaal. Nadat ik het verhaal had gehoord sprong ik meteen van de muur af, ik had  mijn nieuwsgierigheid meteen verloren, ik wilde bij kleintje blijven. Dankbaar likt zij me, gelukkig dat ik niet zo nieuwsgierig wilde zijn. Afijn, de rest van de dag keken we af en toe naar buiten wat daar allemaal te doen was. Dat was meer dan genoeg, mensen op fietsen, auto’s, kleine mensen, grote mensen, lopende  mensen, spelende kleine mensen, we kwamen ogen te kort.  Moe van al die indrukken sliepen we af en toe lekker in de zon, dicht bij elkaar.

Na een hele tijd hoorde we een bekend geluid, het motortje van de auto van baasje. Meteen waren we klaarwakker. We stonden allebei te kijken of baasje ons zou opmerken. Hij stapte uit de auto, liep een paar passen n aar huis en keek naar boven. Baasje kon zijn ogen niet geloven denk ik .Hij keek tenminste zo verbaasd. Wat doen jullie daar boven, riep hij.  Wij riepen beiden dat we lekker buiten waren geweest en dat hij ons vergeten had.  Ik weet niet of hij dat begrepen had maar hij versnelde zijn lopen en ging naar boven. Natuurlijk zaten we al ongeduldig te wachten totdat de deur openging.Daar ging de deur open en samen stormden we naar binnen, naar onze voedsel en drinkbakken.   We hadden de hele dag tenslotte niets kunnen eten en drinken. Die avond lagen we beiden extra dicht bij baasje op de bank lekker te luieren.