Hoofdstuk 13

Zo, eindelijk eens een plaatje van mijzelf.Ik lig hier heerlijk in het zonnetje ☼ tegen de balkonmuur van het tweede huis  van baasje en mij. Ja, ja ik kon gelukkig wel eens naar buiten hoor, ik had het nog niet verteld,
maar zo af en toe, als het lekker weer was, mocht ik naar buiten.  Na mijn eerste ervaring (zie hoofdstuk 9) ging ik beslist niet verder dan de buitenmuur!  Hier kon ik heerlijk genieten van de zon, natuurlijk alleen als baasje thuis was. Zo kon ik kennismaken met de dingen om mij heen. Bijvoorbeeld die gele en blauwe dingen die langsgleden.   ik bedoel treinen, ja tobi fluistert mij zojuist het mensenwoord in mijn oortje. Heel af en toe ging baasje weg en liet mij alleen. Dan keek ik en moppie baasje helemaal achterna totdat ik hem niet meer kon zien. Ik bleef net zo lang kijken naar alle dingen die ik kon zien totdat ik baasje weer zag. Dan was ik weer blij want hij liet me gelukkig niet in de steek. Als baasje weer boven was, zat ik al te wachten bij de deur. Want ik kreeg altijd een lekker kattensnoepje. Ik was tenslotte niet weer weggelopen, niet dat ik dat ooit weer zou doen, maar baasje was daar toen niet helemaal gerust op. Het was een heerlijk leventje dat spoedig zou veranderen. Ik voelde dat er iets stond te gebeuren, katten voelen zoiets meteen aan. Baasje was nerveus, ging alles in dozen doen, weken achtereen. De kamer werd steeds voller en voller met dozen die langs de muur stonden. Uiteraard werd ik hier ook zenuwachtig van, ik was die dozen niet gewend. Ook moppie was zichzelf niet, ze mopperde aan een stuk door. Wat een rommel, moet ik hier in leven? Alle bekende plekjes waren stuk voor stuk onbekende plekjes geworden. Op een dag, ik kan het me goed herinneren, was baasje heel druk.

Allerlei vreemde mensen waren de dozen aan het weghalen, waarom?  Al heel snel zouden wij daar achter komen. De kamer was al bijna leeg, ik wist niet meer waar ik mij moest verbergen, toen baasje ons riep. Natuurlijk kwamen wij, wel aarzelend je weet maar nooit wat er ging gebeuren.  Baasje pakte mij op en duwde mij zachtjes in mijn reistas. Even later werd ook moppie in de reistas gezet. Verbaasd zaten wij achter het ruitje te kijken. Wat ging er nu gebeuren? Baasje nam ons mee de trap af, naar dat ding wat hetzelfde geluid maakte als ik. Het duurde gelukkig niet zo lang, ik was bang want ik wist niet wat er ging gebeuren. Gelukkig, we stonden stil, baasje nam mijn reistas met ons erin weer op en liep een trap op. Deze trap maakte wel een vreemd geluid, de vorige trap maakte helemaal geen geluid. Hij maakte de deur open en zette mijn reistas op de grond.  Voorzichtig maakte hij mijn tas open en liet ons eruit. Wat was dat nu? Een nieuwe omgeving, alle bekende geuren waren hier! Zoals het in mensentaal wordt genoemd: we waren verhuisd!