HOOFDSTUK 4  

 


Plotseling schrok ik wakker, ppfoei wat had ik naar gedroomd zeg.ik keek om mij heen, en herkende meteen die mens wat zo vriendelijk was.Meteen ging ik naar die mens toe, en zette mijn motortje aan .Ik werd weer geaaid, wat was dat fijn zeg, het was bijna alsof ik een thuis had gevonden .Meteen had ik een besluit genomen, die mens was voor mij een soort moeder .Als ik honger had kreeg ik voedsel, als ik aandacht wilde kreeg ik dat .Ik kan mij niet herinneren tot  vandaag nog niet, dat die mens ooit boos geweest is op mij .Nooit heb ik een klap gekregen, altijd kwam er een vriendelijk geluid uit die mens .Ik zal die mens voortaan maar baasje noemen, mijn mama is ie niet, zoveel haar heeft ie niet .Ook die ogen zijn heel anders .En nog wat vreemds, mijn baasje kan niet in het donker kijken !!Wat moest ik lachen die ene keer, als ik er aan denk begin ik bijna weer te lachen. Het was heel donker  baasje lag op iets met iets zachts bovenop en daarbovenop lag ik. Tobi vertaal je dat even, ik weet even niet hoe dat heet in mensentaal." Je zult een bed met dekens bedoelen denk ik" antwoordde tobi. Juist ja, afijn baasje lag te snurken, jaja ik weet gelukkig wat snurken is, dat doen wij poezen ook hoor ! !Dat snurken hield plotseling op, de dekens werden opzij gegooid met mij erbij.Daar zat ik, een beetje verdwaasd te kijken wat er gebeurde. Baasje stapte uit bed, het was nog steeds heel donker en liep van het bed weg richting een ruimte waar alleen baasje een drukje mocht doen. Ik zag dat baasje over mijn waterbakje moest stappen anders zou hij vallen.

Hij zag het niet !!! Baasje stapte pardoes in mijn waterbakje en ik hoorde brommende vreemde geluiden. Geen vriendelijke geluiden eerder boze geluiden. Wat een domoor zeg, hij zag toch dat mijn waterbakje in de weg stond, gewoon er overheenstappen, nee hoor er middenin stappen HAHA, wat een giller zeg.  Volgens mij was baasje meteen wakker, hij klonk niet vriendelijk tenminste. Maar ik kon mijn lachen niet inhouden, ik kronkelde over de grond van het lachen .Gelukkig begreep baasje niet dat ik lachte, misschien zou ie dat niet goed vinden denk ik Wij. poezen hebben een hele vreemde manier van lachen. Eerst kronkelen wij over de grond van het lachen, daarna trekken we een sprintjedoor het hele huis, door alle ruimtes heen rennen om daarna rustig ergens te gaan zitten en onze vacht schoon te likken. Op die manier heeft niemand in de gaten dat wij ergens om moeten lachen , slim hè ? Even later kwam baasje terug en liep mijn richting uit. Nee hè, pas op ik zit hier ook nog. Kijk nou uit, ook goed ik ga wel aan de kant anders stapt baasje nog op mij ook .Hij zag mij niet eens zitten !! Had baasje zijn ogen wel open, even kijken hoor. Ja, baasje heeft zijn ogen open, waarom zag hij me niet ?? Zou het kunnen zijn dat baasje niet in donker kon zien, ik denk het wel .Plotseling werd het licht in de ruimte, waarschijnlijk omdat baasje iets indrukte. Weer kon ik mijn lachen niet inhouden, het was zo'n komisch gezicht. Daar zat baasje, op zijn bed met een natte voet en daarbij keek hij zo dom naar die voet dat ik weer over de grond rolde van het lachen. Even later werd het weer donker en werd alles weer rustig. Ik besloot om nu maar in mijn mandje te gaan slapen, je weet maar nooit.