Dit verhaal gaat over mijn 2 poezebeesten, genaamd kleintje en tobi. 

De meeste gebeurtenissen berusten op werkelijkheid.

Het verhaal verteld de gebeurtenissen vanuit de poezenwereld.

  HOOFDSTUK 1

Ik kan het me nog vaag herinneren, die eerste keer dat ik mijn baasje zag. Het was werelddierendag in het jaar 1980 te Utrecht. De gehele dag was het zo druk met allerlei geluiden en die wezens die veel groter waren dan ik, zelf was ik eigenlijk te ziek om er me druk om te maken. Zoals ik later van mijn maatje tobi hoorde had ik niesziekte. Ik lag daar ver weggekropen in een hoekje van mijn hok bij dat wezen in die witte jas. " Dat zal de dierenarts geweest zijn" zei tobi ineens. " Neem mij maar niet kwalijk maar kleintje weet het soms niet goed onder mensen woorden te brengen, ik heb daar veel ervaring mee dus als het nodig is zal ik het zeggen, goed kleintje ??"". " Ja hoor, anders kunnen de mensen mijn verhaal niet goed begrijpen, jij hebt tenslotte veel met andere dieren gepraat, nietwaar miauw?" " Ja, ik heb voordat ik bij dit baasje was veel met andere poezen en honden en zelfs met konijnen gepraat." Maar goed ik ga verder met vertellen. Ik lag daar dus heel zielig te zijn temidden van al die drukte en plotseling zie ik ogen, geen kattenogen maar ronde ogen. Ik kon ze niet goed zien want die ogen zaten achter iets dat op dat wezen tussen zijn ogen stond. " Ik zal dat even vertalen, wat kleintje bedoeld is, hij zag mensenogen vanachter brillenglazen, sorry hoor maar anders begrijpen die mensen het niet wat je bedoeld." Goed, ik zag dus ogen vanachter brillenglazen die mij aanstaarden. Ik moest terugkijken, waarom weet ik niet, maar die ogen zochten iets. Toen wij elkaar dus aankeken had ik het gevoel veilig te zijn. Een heerlijk gevoel. Lang bleven we elkaar aankijken, hij keek even wat er aan mijn kooi hing en bleef er heel lang naar kijken, ik hoorde later van tobi dat hij daarop las wie ik was en waarom ik hier zat. Toen keek hij weer naar mij en ik zag plotseling iets langs zijn ooghoek glinsteren dat langzaam naar beneden ging. Het duurde heel lang voordat hij opeens verdwenen was, net toen ik alle moed had verzameld om overeind te krabbelen en eens wat dichterbij te komen.Treurig ging ik weer terug naar het verste eind om in een diepe slaap te gaan. Het was al donker toen ik wakker werd, geen geluiden meer van die mensen, alleen nog wat vaag geblaf en gemiauw van de andere dieren. Ik bleef maar denken aan die mens die mij zo aanstaarde en begon langzaam weer te dromen.
 

De volgende dag, ja ik weet redelijk het verschil tussen dag en nacht, weer alleen in mijn kooitje. Vandaag haalde de dierenarts mij uit mijn kooitje en prikte mij met iets scherps en duwde iets in mijn keeltje. Hij masseerde mijn keeltje zodat ik wel moest slikken en zette me weer terug in mijn kooitje. Ik had dus weer eens iets ingeslikt wat geen voer was! De dierenarts zette mij voorzichtig weer terug in mijn kooi en deed de deur dicht. Zat ik weer gevangen, maar dat gaf niet want ik voelde me slaperig worden en ging lekker op mijn dekentje liggen slapen. Nadat het een paar keer dag en een paar keer nacht was geworden voelde ik me stukken beter. Telkens moest ik aan die ogen denken met dat gezicht, ik hoopte dat ik ze nog eens zou terugzien. Ik had de moed al bijna opgegeven, ik was inmiddels helemaal genezen en voelde me prima en miauwde dat het een lust was, althans voor mij. Er waren inmiddels al weer een paar dagen voorbij, plotseling hoorde ik stemmen en zag ik de dierenarts samen met..... even goed kijken JAJA die ogen!!

HIJ WAS TERUGGEKOMEN