Onze kleine vriend.


Wij liepen op een rommelmarkt, toen we een bordje zagen; konijn te koop.
Nieuwsgierig als ik ben keek ik in de doos.
Je was een heel zwart konijn met mooie donkere oogjes.
Kortom je was geweldig om te zien.
De koop was gauw gesloten we kregen je huis er zelfs bij.
Ze moesten zeker van je af.
Toen je eenmaal buiten bij ons gesetteld was in je hok, was je wel heel wild.
Maar met veel geduld en lokken met eten mocht ik je toch opppakken.
Met het schoonmaken van je hok vluchtte je altijd je nachthok in.
Pas als je er zeker van was dat ik weg was kwam jij weer te voorschijn.
Ik zorgde er altijd voor dat er een sneetje brood voor je lag, dit lustte jij heel graag.
Wortels en andere gezonde dingen daar trok jij je neus voor op.
Je was een konijn dat buiten gewend was, je had zelfs een nachthok.

Wat waren we blij met jou.
Als ik naar buiten kwam, en dat gebeurde heel vaak, zei ik altijd hai Oscar.
Soms kreeg ik het idee dat je mij begreep, je keek dan zo lief uit je donkere oogjes.
Ik tilde je vaak op of zette je op schoot.
Je vond al die aandacht reuze leuk want je bleef heel rustig zitten.
Als je onrustig werd dan wilde je je hok weer in en sprong je van mijn schoot zo je hok in.
De kinderen vonden je ook cool want, zodra de oudste je oppakte begon je hem te likken.
Je tongetje was wel wat ruw, net als van een kat, maar het was wel vertederend.
Toen kwam de eerste winter.
Brr, wat was het koud, vaak deed ik een stuk plastic voor je hok om de kou tegen te gaan.
Ook gaf ik je extra hooi om je warm te houden.
Dankbaar maakte jij een holletje van het hooi in je nachthok en ging er heerlijk in liggen slapen.