Gelukkig was baasje Cor niet bang.
Hij was diegene die gif strooide onder de grond.
Later is de rat verdronken.
Sindsdien kon je geen kwaad meer doen bij ons.
Ik vond je zo lief, en gaf je vaak lekkers.
De melk die je kreeg likte je niet op maar deed dat met je pootje.
Daarom noemde ik je pootjeskat.
De overburen gingen je missen, geen wonder want je zat vaker bij ons dan bij haar.
Via hun hoorde ik je dat je eigenlijk Minoe heette.
Nou die naam hielden wij dan ook maar aan.
De schuurdeur liet ik open.
Je kon dus heerlijk slapen op een dekentje op een nachtkastje.
Alles vond je prima.

Ik vond een mandje langs de weg daar legde ik wat dekens in dat was lekker warm.
Je had je plekje gevonden en ik was reuze trots op je.
De overburen gingen verhuizen en vertelde mij dat je was gaan zwerven.
In je ouderlijke huis waren twee honden en daar was je bang voor.
Elke dag lag je in je mandje.
Intussen kwamen er ook bij ons naast nieuwe buren.
Die hadden twee katers een rode en een zwarte.
Jij werd er dikke vrienden mee.
Het eten dat deden jullie met zijn drieën.
Ook lagen jullie gezamenlijk in het mandje.
Dat was een mooi en vertederend gezicht.
Vooral de donkere kater vond het prima.
Samen konden jullie leuk stoeien.
Ook zat de donkere vaak bovenop je.
Jij vond alles wel best.
Hieruit blijkt weer wat een lieve kat je was!