Helaas lieve Loebas er was geen hoop meer.
Je zou uit je lijden worden verlost.
Eerst gaf ze je een prikje om rustig te worden.
Wat er daarna zou gebeuren, ik kan er maar moeilijk over schrijven.
Je kreeg toen de genadeprik.
Naar mijn idee wist je wat er ging gebeuren.
Je legde je lieve kop op mijn arm en het was zo gebeurd.
Het was voorbij! je was heel snel heen gegaan.
Nog voordat de prik leeg was!
Sorry Loebas dat ik niet bij je was in de laatste minuten van je leven.
Ik kon het toen echt niet aan, sorry!
Het verdriet van je vrouwtje was vreselijk.
Waarom moest jij toch zo vroeg heengaan?

Wij hielden zoveel van jou waarom toch zo jong.
De rit naar huis moest ilk alleen maar huilen.
Wat zouden de kinderen een hoop verdriet hebben.
En dan die leegte, je was er gewoon altijd je hoorde bij ons.
Mijn verjaardagscadeau, het was weg er was een stukje van mijzelf weg zo voelde het.
Geen geblaf meer als er werd gebeld.
Geen kop op de vensterbank meer die naar buiten zat te kijken.
Zelfs mijn brood smaakt mij niet meer s'morgens.
Loebas ik mis je zo!!!!!!!!!
Misschien als dit grote verdriet een beetje gezakt is, dat ik weer ga denken aan een andere hond.
Voorlopig ben ik alleen maar kwaad. Kwaad omdat je zo vroeg heem moest gaan.
Ik wil je zo graag terug maar dat kan dus niet.
Ik weet dat niemand je kan vervangen.
Maar je vrouwtje kan gewoon niet tegen de leegte.
Jij blijft in onze gedachten en speciaal in de mijne.
Je was een lieve speciale hond en je was van mij !
Vaarwel liefje........                                                    16-07-1997