Die nacht bleef ik bij je slapen op de bank.
Ik zette de wekker om de twee uur.
Dan ging ik naar je toe en streelde je zachtjes.
Je lag zo te hoesten en oh wat was ik bezorgd.
Loebje je zag er echt ziek uit.
Door de diaree was je nog magerder geworden hoe moest dit nu verder?
Die nacht overleefde je gelukkig wel.
Zo kon het niet langer.
Dat zag ik nu zelf ook wel in.

Heel af en toe slofte je naar buiten.
Daar ging je voor koelte tegen de poortdeur aan liggen.
Die avond zal ik nooit vergeten.
Met heel veel moeite lokte ik je naar binnen.
Peter de Kattenman was er. Hoera!
Hij zou ons naar de dierenarts brengen, dezelfde als toen met Balu, waar ik niet zo tevreden over was.
Maar ik was toen jonger en onervaren, ik durfde  toen nog niet zo veel.
Met heel veel moeite sleepte je je uit de auto.
Eenmaal binnen ging je voor de wachtkamer liggen precies in het looppad.
Je kon gewoon niet meer.

Iedereen dacht dat jij al een oude hond was.
Maar je was pas vier en een half.
Het wachten op onze beurt duurde erg lang, te lang.
Ik bleef je maar aaien en jij vond alles wel best.
De tranen zaten bij mij erg hoog.
Eindelijk......we waren een keer aan de beurt.
Met echt je allerlaatste krachten stond je op.
De dierenarts schrok gewoon van jou.
Voorzichtig legden de dierenarts en peter de kattenman je op de tafel.
Zelfs dat vond je best je liet het allemaal maar over je heen gaan.