Ook je plekje zoeken duurde even en na lang dralen deed je HET.
Het viel iedereen op dat je veel slofte met je pootjes.
Overal waar je liep slofte je.
Je werd wel wat sneller moe.
Maar ondanks dat bleef je toch actief.
Daardoor merkte het vrouwtje niet dat je niet lekker in je vel zat.
Totdat de tijd kwam dat je 's morgens geen eten wilde.
Wist ik veel waarom in die tijd.
Onbewust verdrong ik de gedachte dat het slechter met je ging.
Normaal als de jongens naar beneden kwamen.
rende je naar je bak om gauw te gaan eten.
Ik dacht nog die schat hij wacht op de jongens.
Het begon mij op te vallen dat je minder uit wilde.
Vaak deed je het stiekem achterbuiten.
Eerst ging je gewoon buiten liggen.

Maar zodra je vrouwtje binnen was deed je gauw je behoefte.
In het weekend van vaderdag ging het pas echt goed mis.
Je wilde helemaal niets eten zelfs geen stukje rauwe aardappel.
Vrouwtje werd nu toch echt ongerust.
Die nacht had je veel gepoept en gespuugd in huis.
We hebben het een dagje aangekeken.
Het was tenslotte vaderdag.
Het liefste lag je buiten, gelukkig werkte het weer mee.
Als ik dan naar je toe ging gaf je mij altijd een poot.
Wilde je mij wat duidelijk maken?
Helaas, toen begreep ik je niet.
Ik zag alles door een roze bril en voor mij was je een gewoon een te gekke vriend.
Het ging  snel heel slecht met je.
Uitgaan dat was er niet meer bij,
Of eigenlijk je kon het niet meer.
Maar je vrouwtje bleef hopen.
Het werd een vaderdag weekend om nooit te vergeten.
Je ontlasting werd roodbruin.......niet goed dus.
En een stank dat er van af kwam.
Wat mankeerde je toch lieverd?
Nu begon je ook nog te hoesten.
Hield de ellende dan nooit op?
Ik probeerde je stukjes worst te voeren je moest toch eten?
Maar helaas, alles kwam er weer net zo uit.