Maar het bleef toch een probleem.
Je vrouwtje was ten einde raad.
Hekje voor de trap, poeffe ertegen aan, naaimachine ertegen aan.
Nu maar duimen dat dit hielp.
Helaas, je angst was tien keer groter.
Op een keer, ja hoor, het was weer zover.
Ik kwam thuis........geen hond.
Ojee die zit weer boven.
Verkrampt van angst bleef je op de overloop staan.
Je kwam gewoon niet en dragen daar was je toch iets te groot voor.
Wat nu......mijn broer en je baasje hebben je naar beneden gekregen.
De een trok aan je voorpoten de ander duwde.
Hoera, je was beneden.

Vanaf die dag mocht je echt niet meer in de gang.
Helaas voor jou.
Gelukkig wende je er snel aan.
Je ging gewoon vaker buiten liggen.
Mijn oudste zoon had jou veel dingen geleerd.
Pootjes geven, af liggen en blijf.
Dat was best moeilijk soms.
Vooral met al die lekkere dingen die er soms op tafel lagen.
Elke middag als de jongens uit school kwamen.
was je gewend een broodje te krijgen.
Nou dat ging er prima in, met je poot hield je het vast om er daarna stukjes af te eten.
Dit was echt een leuk gezicht.
Het laatste jaar deed je dingen anders dan normaal.
Als je plaste op het veld veegde je je poten.