Na vele uren te hebben gezworven, Misschien wel dagen, kwam je terecht in het asiel,
Hier heb je maar veertien dagen gezeten want,
toen kwam ik je halen.
Je baasje had je uitgezocht als cadeautje.
De dag dat het vrouwtje je kwam halen was mijn verjaardag.
En jij, Loebas, was mijn liefste en leukste verjaardagscadeau.
Je was pas tien maanden oud.
En in mijn ogen al reuze groot.
Wat voelde ik mij gelukkig.
Met jou als trouwe vriend.

Wat keek je vreemd om je heen in je nieuwe huis.
Er zaten twee kinderen op je te wachten en een baasje.
Eerst moest je alles eens even goed besnuffelen.
Daarna ging je lekker slapen.
Het uitlaten was in het begin wel lachen.
Je poot optillen om te plassen, hoe deed je dat ook al weer?
Jij bleef gewoon op vier poten staan.
En dan je ontlasting altijd dun, zou dat normaal zijn?
In gaf je vaak rijst en droge beschuit.
Maar helaas het hielp niets.
Dus op naar de dierenarts.
Helaas had zij geen goed nieuws.
Loebas, je alvleesklier werkte niet.
Dit betekende dat alles wat je at niet verwerkt werd in je lichaam.
Vandaar dat je ontlasting altijd dun bleef.