Dan helaas toch amivedi maar bellen.
Deze verwezen ons door naar de dierenbescherming.
Die "zwarte maandag" hebben we gebeld, alles uitgelegd en ze zouden een vangkooi neer komen zetten.
Wat een onzin, alsof je een wild dier was.
Ze bleven erbij, hun ervaring was, dat katten het aanvoelden en dan wegbleven.
Ik wist zeker dat jij dat niet zou doen, je hebt notabene nog op mijn schoot gezeten!
De volgende dag zou ik teruggebeld worden.
Niet dus. De hele dag zijn we thuisgebleven maar geen telefoontje.
Diep in mijn hart vond ik het niet erg want nu had ik je een dagje langer.
Toch, aan de andere kant de nachten waren al best koud.
Iedere kat heeft toch recht op warmte.
Woensdag kwam dan eindelijk het telefoontje.
Het probleem was dat er een wachlijst was voor de vangkooien.
Ik heb weer uitgelegd dat jij heel lief en makkelijk te pakken was.
Ook heb ik gezegd dat jij echt elke dag alleen maar bij ons in de tuin vertoefde.
Dit werd allemaal genoteerd, of ik later op de dag nog even terug wilde bellen.
De chauffeur had een spoedklus en had zich nog niet gemeld.
Weer een dag voorbij.
Mijn stemming werd er ook niet beter op net als het weer.
Wat een regen, vreselijk.