|
Echt koeren zoals je soortgenoten heb je nooit gedaan.
Wij vonden dat niet erg, elk geluidje uit jouw keeltje was leuk.
Wij hielden van je Dorus en dit was ook wederzijds?
Het werd midden september 1997.
Je was iets langer als een jaar bij ons.
Helaas liet je gezondheid te wensen over.
Je verzwakte en we konden er niets aan doen.
Vaak als je naar de tafel wilde vliegen, crashte je.
Je was dan vreselijk uit je doen, wij probeerde je wel te kalmeren.
Je vloog vaker dan voorheen maar steeds viel je ergens van af.
Wat was er toch aan de hand?
Eten wilde je ook al niet meer, alleen bolletjes brood.
Dat was het enige dat je nog lustte.
Zo werd je nooit sterk maar verzwakte je.
Je verzorgster kon door jou niet goed meer slapen.
Vaak ging ik dan beneden naar je kijken en je uit de kooi halen.
Je sliep dan gewoon verder op het kleine duifjes kooi.
Dit duurde helaas ook maar kort.
De laatste dagen van je o zo korte leventje viel je er ook vanaf.
Nu liet ik je maar rustig zitten tot ik opstond.
Het ritueel werd dan jou eerst bij duifje op de kooi zetten.
Even leek je op te knappen, je ging weer droog vliegen.
Zou alles nog goed komen?
Helaas, ik hoorde jou fladderen en daarna een boem.
Wat was er gebeurd?
Je was op de grond gevallen, o jee, o jee!
Je bleef op de plek zitten en had je snavel open en je vleugels wijd.
Ik wilde je voorzichtig oppakken om je terug te zetten op de kooi.
Dorus , je leek wel dol te zijn geworden.
Van de kooi sprong je op mijn arm, dan weer op de stoelleuning.
Gelijk erna weer op de grond je draaide rondjes en wilde wegvliegen.
Wat heb je mij laten schrikken en wat deed je toch raar.
Na je proef vliegen, zo noem ik het maar even, dook je weer onder de stoel.
Dezelfde stoel als in het begin.
Daar bleef je liggen met je pootjes naar achteren.
Ik begreep nu, dat je ons ging verlaten voorgoed.
Lieve Dorus, ik tilde je nog even op.
Gelukkig waren je oogjes toen nog open.
Voor de laatste keer heb ik je nog even zacht geknuffeld.
Jij keek mij even aan alsof je wilde zeggen, bedankt voor de goede zorgen.
Voorzichtig legde ik je terug in je hok, nu kon je rustig heen gaan.
Al heel snel sloot jij je oogjes voor altijd.
Nu ben je vast in de duivenhemel.
En wij?
Wij zitten op de aarde met al ons verdriet.
Alles waar ik van hield is mij ontnomen.
Eerst loebas en nu jij weer.
Een hond is nog te vervangen, maar jij Dorusje bent nooit te vervangen.
Ons verdriet zal met de tijd heus wel slijten.
Maar vergeten, neen, dat zullen we je nooit.
De laatste zware taak was, je hok schoonmaken.
Herinneringen kwamen voorbij.
Wij hopen echt lieve duif, dat je toch gelukkig was bij ons.
Je leven was kort, vaarwel liefje we zullen jou altijd blijven herinneren als een lief klein (wild) duifje.
Overlden op: 14-09-1997
|
