Toen Balu net was ingeslapen voor altijd kwam er als een geschenk uit de hemel, een kater buurten.
Ik had al van vele mensen over hem gehoord, die stond bekend als een vuilniszakkendief.
Toen ik je voor het eerst zag schrok ik enorm, wat was jij mager gewoon eng.
Ik had nog kattenvoer staan voor de buurkatten dus dat kwam mooi uit.
Nu had jij tenminste eten en het ging er graag in, je had echt honger.
Wij merkten dat jij een dondersteen was dus noemden wij je Devil.
Ook kwamen wij er achter dat je nog erg jong bent en o zo lenig.

Je ging na het eten graag achter de vliegen aan en ja hoor, vaak had je ze ook nog te pakken.
Gelukkig kwam je elke dag terug en altijd kreeg je eten, soms zalm soms brokjes.
Heel af en toe, en daar was je gek op, spuitslagroom.
Je bleef komen wel 3 keer per dag soms.
Spelen deed je ook wel, met een veter kon je eindeloos spelen, toch vond je onze vingers leuker.
Je was wel voorzichtig maar o zo snel.
Met de buurkatten die elke morgen komen eten bij ons klikte het niet zo.
Het zijn senioren en die willen niet meer spelen.
Daar zijn ze toch echt te oud voor.
Nu zet ik gewoon 2 schaaltjes klaar als jullie gezamelijk komen.